Terry, ondernemer en failliet verklaard

Ik was failliet verklaard en mocht niet meer op kantoor komen. Het was de curator die mij verbood om nog langer naar kantoor te komen. Ik moest per direct de sleutel inleveren en mocht thuis afwachten hoe een en ander door de curator afgehandeld zou worden. Mijn 60 medewerkers moesten zo goed en zo kwaad als het ging de lopende zaken afhandelen maar ik mocht niets meer doen. Terry Vogelaar was failliet verklaard ...

Ondernemer in hart en nieren

Ik heb altijd mijn eigen bedrijf willen hebben, al van jongs af aan. Ik stam uit een familie van ondernemers en het was niet meer dan vanzelfsprekend dat ik ook ondernemer zou worden. 5 jaar geleden werd ik als hr-manager binnengehaald bij een groot bedrijf in het zuiden van het land. Omdat het binnen het bedrijf niet al te best ging, werden bepaalde onderdelen verzelfstandigd en kon ik de complete hr-afdeling overnemen inclusief de 10 recruiters die er werkten. De tijd was niet al te goed maar samen met een partner die de aquistitie deed konden we de eerste 3 jaar prima doorkomen. De aantrekkende markt zorgde 2 jaar geleden voor een enorme boost van ons bedrijf en in korte tijd groeide het aantal recruiters naar 60. Met een lening van de bank konden we een groter kantoor betrekken en hadden we ruimte voor verdere uitbreiding. 

Een verschil van mening

Een verschil van mening over de te volgen strategie, ik vond 60 wel genoeg - mijn businesspartner wilde nogmaals verdubbelen, groeide steeds groter en leidde ertoe dat hij onze samenwerking verbrak. Ik heb mijn partner toen uit moeten kopen en moest op zoek naar een nieuwe partner, vooral omdat ik de aquisitie niet in de vingers heb. Al snel had ik een nieuwe partner, een partner die zelfs nog wat geld meebracht om de balans weer een beetje op orde te krijgen. Helaas had hij de aquisititie ook niet in de vingers dus het ging snel bergafwaarts met het bedrijf. Een ontslagvergunning aangevraagd voor de helft van het personeel echter met de aantrekkende markt volgens de rechtbank werd ons de vergunning onthouden en moesten we door blijven betalen. 

In het voorjaar van 2016 vonden we een investeerder die tegen een aanzienlijk aandelenpakket wel wilde investeren en een verdere investering in het vooruitzicht stelde. Enkele weken gewikt en gewogen echter de nood was zo hoog dat ik uiteindelijk heb toegehapt. Maar nog steeds liep de aquisitie niet en de omzet holde achteruit. Dit zag ook de investeerder en hij stelde de tweede investering voorlopig uit. Dat we failliet verklaard zouden worden, zag ik toen al als een Zwaard van Damocles boven het bedrijf hangen. 

button kies voor een vrijblijvend gesprek

Begin oktober werden we failliet verklaard

Failliet verklaardOndanks verschillende pogingen een nieuwe investeerder te vinden en een goede quisiteur konden we het niet bolwerken en werden we in oktober 2016 failliet verklaard. Eigenlijk was ik tot september overtuigd van het feit dat we het wel gingen redden. Iedereen terug van vakantie, de markt trekt aan, we vinden die echte aquisiteur pur sang echt wel en alles komt goed. Achteraf weet ik dat ondernemers, waar het water aan de lippen staat, vaak overenthousiast toch nog verder willen gaan tegen beter weten in. Nu zit ik thuis, in een soort zwart gat. Altijd 80 uur gewerkt, super samengewerkt met alle medewerkers en ik mocht ze niet eens meer vertellen wat er was gebeurd. Ik heb dagen zitten huilen van onmacht, woede en verdriet om mijn medewerkers, mijn bedrijf. Omdat ik totaal geen idee had wat te verwachten wanneer je failliet verklaard wordt, kwam ik in een soort overlevingsmodus. Ik moest bij de curator komen, handtekeningen zetten, van alles regelen maar niet op kantoor. 

Doorstarten

De curator wilde mijn bedrijf in een afgeslankte vorm doorstarten en ik mocht zelf meebieden, een voorstel doen. Via familie wist ik toch nog een aardig kapitaal te verzamelen maar uiteindelijk gunde hij het bedrijf aan iemand die nog meer geld bood. Na die boodschap viel ik in een soort van zwart gat. Altijd aan het werk, nu thuis. Ik begon gewoon aan mezelf te twijfelen, had ik het wel goed gedaan, had ik toch moeten doorgroeien met mijn eerste partner enz. Eigenlijk wist ik wel dat ik gelijk had om niet verder te groeien en dat de strategie om de continueren de beste was geweest maar ja ... Toch bleek gewoon weer opnieuw beginnen de beste remedie. Niet de makkelijkste maar wel de enige manier om gewoon weer naar buiten te gaan. Ik ben weer aan het werk, weliswaar op interim-basis en het gaat goed. Met mijn eigen loondienst BV blijf ik mooi onder de radar, kan ik zelf bepalen hoe en wanneer ik aflos op alle schulden die ook in privé zijn ontstaan. Wanneer de telefoon gaat ben ik trouwens nog wel voorzichtig, onbekende nummers neem ik niet op ... het kan de bank of de curator zijn en dat zijn mensen die ik kan missen als kiespijn. 

Doorstart na faillissement

Nu doe ik het toch anders met mijn nieuwe bedrijfje. Rob (dankejwel nog !!) praat op regelmatige basis met me en houdt me scherp. Scherp op mijn kosten, scherp op mijn facturen, mijn belastingen enz. Wat ik ook nooit meer zou doen is mijn privé bankzaken onderbrengen bij mijn zakelijke bank. Mede daardoor zit ik nu nog aan een aantal vervelende leningen vast die ik in privé moet gaan aflossen. Ook zou ik geen personeel meer aannemen, maar ondernemen blijf ik doen!

Terry is een gefingeerde naam, je kunt haar ontmoeten wanneer je wil.

button kies voor een vrijblijvend gesprek