Peter en Jolanda failliet

De winkel van Jolanda ging 2 jaar geleden failliet, zij en haar inmiddels ex-partner Peter hebben nu een restschuld van ruim 4 ton. Jolanda werd door de rechtbank 2 jaar geleden failliet verklaard en nu zit zij met de helf van de restschuld, een bedrag van net iets meer dan twee honderd duizend euro. Voor haar voelt het als een enorme deceptie, we hebben gevochten en verloren, failliet. En van hulp was geen enkele sprake.

"Ik reed op een gegeven moment op de snelweg toen het lampje ging branden om te gaan tanken. Ik keek in mijn portemonnaie en had nog een briefje van 50 euro. Dilemma, nu tanken of vanavond iets eten. En de huur van het bedrijfspand moest ook nog betaald worden. Hoe gingen we dit oplossen? Als eerste toen de verhuurder gebeld en een maandje uitstel gevraagd om de huur volgende maand te mogen betalen; was geen makkelijk gesprek". Toen ik thuiskwam eerst maar weer eens goed uit mijn stekker gegaan tegen Peter, lekker schreeuwen en huilen tegelijk. Ik zat er emotioneel volledig doorheen, een dieptepunt was bereikt.

Wanneer ze er nu aan terugdenkt wordt ze nog emotioneel ondanks dat alles nu weer een beetje op de rit staat. Weer een eigen plek om te wonen, weer aan het ondernemen met een nieuw concept, bewust geen vetpot maar toch. Zoals ze er nu, na het faillissement en de scheiding, op terugkijkt, was het een emotionele rollercoaster. Het bedrijf dat ze beiden hadden opgezet bleek een maatje te groot om levensvatbaar te zijn. Toch is ze nu heel blij met het leventje dat ze nu leid. Ze doet haar verhaal anoniem, natuurlijk zijn alle gegevens bij ons bekend. De curator heeft net zijn laatste faillissementsverslag geschreven en feitelijk is Jolanda nu terug bij af. De schuldeisers kunnen weer gewoon bij Jolanda en haar ex, Peter, aankloppen, de eersten hebben zich al weer gemeld. "Ik houd mezelf een beetje low-profile, probeer een beetje onder de radar te vliegen en te overleven. Maar ik ben niet meer bang om de deur open te doen voor de deurwaarder. Zijn ook gewone mensen die hun werk doen en ik bied ze meestal een kop koffie aan wanneer ik die in huis heb. Ik leg gewoon uit dat ik niets meer heb, ik wil wel betalen maar het kan gewoon niet".

Met haar verhaal op deze site hoopt Jolanda iets bij te dragen aan het opheffen van het taboe dat ligt rondom failliet gaan. In Amerika ben je na een faillissement een "hero" wanneer je weer opnieuw begint, hier ben je een "zero" en krijg je nergens medewerking om opnieuw te beginnen. "Want wat heb ik nu werkelijk gedaan? Ik heb mijn hart gevolgd, mijn droom nagejaagd ... en dat is niet gelukt. Ik heb gevochten en verloren en geloof me, niemand vindt dat erger dan ik zelf".

button kies voor een vrijblijvend gesprek

Wat kan er nu gebeuren dan?

failliet winkelpandVoor Peter was de stap van een kleine winkel naar een grotere een droom. Jolanda besloot mee in te stappen. Acht jaar geleden waren ze een winkel gestart en deze liep als een trein. "Wij tevreden, bank tevreden, prima rolverdeling tussen Peter en mij, alles ging cresendo". Totdat zich een paar honderd meter verder een schitterende lokatie aandiende. Er mocht gebouwd worden op een stuk grond dat jaren braak had gelegen, net buiten het centrum van de stad. Voor Peter een droom om van een kleine winkel naar een pand te kunnen dat 6 keer zo groot zou zijn. De gemeente werkte op alle fronten mee en na 4 jaar op de oude lokatie mochten we ons klaar gaan maken voor het grote avontuur. Want wat kan er nu gebeuren dan? De bank vond dat we het prima deden maar ... vond ons nog niet rijp genoeg om deze stap te nemen dus de financiering van de bouw kon niet via de huisbankier. Natuurlijk werden ze bij de concurrent met open armen ontvangen en van hen mochten we bouwen wat we wilden. Omdat ze maar een paar honderd meter opschoven met de winkel gingen nagenoeg alle klanten mee en in het eerste jaar werd een plus van 40% gerealiseerd. Onze omzet groeide de pan uit ... onze kosten echter harder. Dus harder werken, harder werken maar nooit in kunnen halen. Prognose op prognose werd gemaakt, de nieuwe bank geloofde in het concept, extra financiering gekregen en ja hoor, we konden weer. Toch eistte het harde werken zijn tol, Peter en Jolanda gingen uit elkaar en besloten werd dat Jolanda de winkel zou blijven doen terwijl Peter een baan in loonsdienst zou accepteren. Waar eerst een rolverdeling was (financieel - commercieel - creatief) vielen er nu gaten en Jolanda merkte dat de lol eraf ging. Minder uren in de zaak, omzet naar beneden, kosten omhoog en binnen het jaar werden ze klant bij "bijzonder beheer" en het failliet dreigde.

Bijzonder beheer, een redding?

Jolanda leek wakker geschud door de contacten met BB en ontwikkelde een nieuw concept waar de bank heel positief tegenover stond. Toch durfde de bank de noodzakelijke financiering niet aan, mede door de ontstane economische crisis. Na deze afwijzing ging het snel bergafwaarts, huurachterstand, achterstanden op de bedrijfsfinanciering, crediteuren werden later betaald etc. Op een gegeven moment draaide ook BB de geldkraan dicht, alles werd bevroren. Peter bemoeide zich met de zaak en zocht actief mee naar overnamekandidaten echter door de algehele malaise was de interesse minimaal. Een onderzoek door een externe partij liet zien dat de verhouding kosten / baten / vierkante meters / personeel volledig uit balans was en alleen bij het schrappen van de helft van het personeel en een fixe huurverlaging zou er levensvatbaarheid zijn. De rechtbank verleende geen ontslagvergunning en de verhuurder wilde niet omlaag met zijn huur, kortom een uitzichtloze situatie. Uiteindelijk nam Bijzonder Beheer de beslissing om de deur op slot te doen. Het was op een mooie dag in juni en ondanks dat Peter en Jolanda alles op alles probeerden te zetten om toch nog juni open te blijven (ze konden de schuldenlast halveren met een grote uitverkoop) wilde de bank niet meer bewegen.

Failliet: woede, onmacht, verdriet en opluchting

"Eerst voelde ik woede, pure woede. Waarom wilde de bank ons niet helpen, die wisten toch ook wel dat juni een topmaand zou worden? Na het "nee" van de bank ging ik verwoed op zoek naar een nieuwe bank, nieuwe financiering maar overal kreeg ik "nee" op mijn vragen. Pure onmacht en nog meer woede. Ik heb gehuild, gehuild en dat luchtte op. Ik vond het zo erg, nam het op als persoonlijk falen, Peter was heel onverschillig maar eigenlijk toch ook een gevoel van opluchting. De momenten van woede, onmacht en verdriet werden steeds minder en de opluchting kwam daar steeds meer voor in de plaats. Toen kwam natuurlijk de onvermijdelijke rechtszaak, alle correspondentie ging ineens via advocaten en ik zat in het beklaagdenbankje. De mensen met wie ik jarenlang gewerkt had zaten op de tribune om te kijken of ook zij nog achterstallig salaris konden krijgen. Het bedrijf waar we met z'n allen jarenlang voor hadden geknokt werd van de ene op de andere minuut failliet verklaard.

Op de terugweg, naast mijn moeder in de auto, heb ik zitten janken. Woede en opluchting wisselden elkaar op een absurde manier af. "Waarom hielp de bank ons niet, waarom laat het personeel ons zo vallen, blij dat ik van die stomme zaak af ben ... ", zo wisselden uiterste emoties elkaar in rap tempo af. Zoals ik in dat bankje moest zitten ... ik leek wel een crimineel ... alsof ik expres failliet was gegaan. Peter was er ook maar die hoorde alles onbewogen aan, zei mij gedag en liep direct na de uitspraak de rechtszaal uit en ik heb hem sindsdien niet meer gezien. We hebben nu alleen nog contact via onze advocaten. Na de uitspraak van het faillissement stonden de eerste schuldeisers binnen een week bij Peter op de stoep en er werd direct loonbeslag gelegd op Peter's salaris. Ik hoef je niet uit te leggen dat hij daardoor in de financiĆ«le problemen kwam. Beiden waren we onze beslissingsbevoegdheid kwijt, alles liep nu via de curator en hoe vreemd dit ook klinkt, toen kwam er wel een soort rust. Alle crediteuren moesten via de curator, het voelde als een soort bescherming.

Failliet en toen verder

Hoe vreemd ook, toch had ik nog wat te kiezen ... ga ik voor een WSNP - traject met de kans op een schone lei, ga ik 3 tot 5 jaar met de hulp van een bewindvoerder leven van zakgeld om zodoende te sparen om de schuldeisers af te kunnen betalen of start ik een nieuw bedrijf op nu ik personeel, pand en overige kosten kwijt ben? Want het nieuwe concept had ik nog.

Na lang aarzelen heb ik toen besloten voor de eerste tijd een bijstandsuitkering aan te vragen, gewoon omdat ik behoefte had aan rust. Tijd om alles op een rij te zetten. Daarna ben ik gaan praten met de mensen van Coach & Advies, op aanraden van een vriend. Nu ben ik bezig te sparen op mijn eigen manier, ik ben trots, ik wil echt de crediteuren een mooi bod kunnen doen. Maar ik wil ook werken op mijn manier en voor mezelf, niet voor een baas. Werken voor een baas en de komende 20 jaar achterom blijven kijken naar eventuele schuldeisers, daar voelde ik niet zoveel voor. Ik heb alles weer een beetje op de rit, heb weer eigen woonruimte, een klein autootje en onderneem op mijn manier en ik verdien weer geld. Geld dat ik reserveer voor de schuldeisers op mijn tempo, op mijn manier. Dit dankzij de mensen van Coach & Advies.

Namen in dit artikel zijn fictief, situatie is 100% echt.

button kies voor een vrijblijvend gesprek